السلام علیک یا اباعبدالله

در حال و هوای اربعین سالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین(ع) ؛ بیشترین و معروف ترین روضه ای که از مرثیه سرایان اهل بیت (ع) شنیده می شود ، ماجرای  ( بازگشت کاروان آزادگان اهل بیت " ع" به کربلا و ملاقات جابر بن عبدالله انصاری با آنها ) می باشد.

آنچه در پی می آید گفتار متفکر شهید مرحوم مطهری است در کتاب ارزشمند حماسه حسینی پیرامون این موضوع :

( اربعین می رسد ، همه ی مردم این روضه را گوش می کنند که اسرا از شام که بر می گشتند ، آمدند به کربلا و در آنجا با جابر ملاقات کردند، امام زین العابدین "ع" با جابر ملاقات کرد، در صورتی که این مطلب جز در کتاب لهوف که آن هم خود سید بن طاووس در کتاب های دیگرش تکذیب کرده و لااقل تایید نکرده است، در هیچ کتابی نیست و هیچ دلیل عقلی هم قبول نمی کند. ولی مگر می شود این را از مردم گرفت؟

در اربعین تنها موضوعی که مطرح است موضوع زیارت امام حسین "ع" است چون اولین زائرش جابر بوده است و در این روز زیارت امام حسین "ع" سنت شده است. اربعین جز موضوع زیارت امام حسین "ع" هیچ چیز دیگری ندارد، موضوع تجدید عزای اهل بیت نیست؛ موضوع آمدن اهل بیت به کربلا نیست، اصلا راه شام از کربلا نیست، راه شام به مدینه از خود شام جدا می شود....)

حماسه حسینی ج اول ؛ استاد شهید مطهری ؛ ص 71 ؛ انتشارات صدرا؛ 1384

سلام بر ولی خدا و دوست او ؛ سلام بر خلیل خدا و بنده ی نجیب او ؛ سلام بر بنده ی برگزیده ی خدا و فرزند برگزیده اش ؛ سلام بر حسین مظلوم شهید ؛ سلام بر اسیر گرفتاری ها و  کشته اشک روان....

......................................................................

فراز آغازین زیارت اربعین

افتاد ز پا ساقی و مستی بشکست

پیمانه ی عشق و می پرستی بشکست

وقتی که حسین ( انکسر ظهری ) گفت

گویا کمر تمام هستی بشکست

..................................

سروده ی : محمد حسین تقوایی

امشب به هوای تو صفا دارد دل

در گوشه ی خلوتش تو را دارد دل

کنج حرم پاک تو یا شاهچراغ!

آوای رضا رضا رضا دارد دل

.................................

سروده ی : محمد حسین تقوایی

یکی از معروف ترین ، زیباترین و در عین حال در مقام عمل به آموزه های آن؛ مهجورترین نامه های امام علی (ع) در نهج البلاغه؛ نامه ای است که امام (ع) خطاب به امام حسن مجتبی (ع) در موضوع تربیت و اخلاق نگاشته اند و در اکثر نسخ نهج البلاغه، سی و یکمین نامه ی این مجموعه ی ارزشمند است.

موضوع اصلی نامه 31 نهج البلاغه، تربیت و اخلاق است که به تناسب و اقتضاء نیاز برای تبیین آموزه های اخلاقی و تربیتی از توحید،، نبوت، معاد، تاریخ، انسان شناسی، روان شناسی و ...سخن به میان آمده است.

به اعتقاد بسیاری از شارحان نهج البلاغه؛ نامه ی 31 کامل ترین و جامع ترین منشور تربیت دینی است.

امام (ع) در این نامه به تبیین اصول اساسی تربیت و اخلاق می پردازند و چهار اصل تعقل، تفکر ، تدبر و کرامت انسانی را از اهم این اصول می دانند. همچنین حضرت در این نامه به زمینه هایی که امر تربیت انسان را سهولت می بخشند، اشاره می فرمایند.از دیدگاه امام (ع) توجه به مبدا و معاد بیشترین تاثیر را در به سامان رسیدن اقدامات تربیتی دارند.

در ابتدای این نامه که با عبارت ( من الوالد الفان...از پدری فنا پذیر....) آغاز می شود؛ امام (ع) با ذکر شش صفت برای نگارنده ی نامه و چهارده صفت برای مخاطب نامه، مبحثی کوتاه اما ژرف از انسان شناسی ارائه می دهند و در ادامه برای بیان اهم مسائل تربیتی و اخلاقی به موضوعاتی چون : خودسازی ( از راه تقوا، تربیت دل ، یاد مرگ، توجه به تحولات دنیا، تدبر در تاریخ، آخرت گرایی و ...) ، اخلاق در دو بعد فردی و اجتماعی ، معیار روابط اجتماعی و ... می پردازند.

کوتاهی جملات در عین فصاحت و بلاغت ، ارتباط عمیق نامه ی 31 به قرآن ، تبیین جایگاه پدر و تاثیر وی در تربیت فرزند و ... از خصوصیات بارز این نامه می باشند.

شروح متعددی بر این نامه چه به طور مستقل و چه در ضمن شروح نهج البلاغه نگاشته شده است. نگارنده این سطور نیز در پژوهشی گسترده، ارتباط نامه 31 را با قرآن کریم باز شناسی و بررسی و تحلیل نموده است و شرحی قرآنی _ تربیتی بر آن نگاشته است که به عنوان پایان نامه ی تحصیلات تکمیلی با درجه ی عالی پذیرفته شد. امید که توفیق چاپ و نشر آن را پیدا کنم.

مطالعه ی نامه 31 نهج البلاغه را به تمام دست اندر کاران امر تربیت : پدران و مادران، معلمان و مربیان ، اساتید حوزه و دانشگاه و ... توصیه می کنم.

دوباره جمعه ؛ عطر یاس...اما...

نفس هایی پر از احساس...اما...

به عشق دیدن تو پهن کردم

بساط روضه ی عباس...اما...

................................

سروده ی : محمد حسین تقوایی

یا ایهاالانسان ما غرک بربک الکریم؟

ای انسان چه چیز تو را درباره ی پروردگار بزرگوارت مغرور ساخته ؟

(سوره ی انفطار آیه ی : 6 )

تا سرو قد سبز تو در خاک نشست

در سینه ، دل یاس غریبانه شکست

دستان پر از مهر تو در دنیا ماند

تا از همه دل شکستگان گیرد دست

..............................

سروده ی : محمد حسین تقوایی

اشاره:

آنچه پیش رو دارید؛خلاصه ی یک جلسه پرسش و پاسخ با موضوع (مدیریت پرسش ) است، ضروری ترین پرسش های دانشجویان و پاسخ های این جانب به اختصار ارائه می گردد:

بقيه در (ادامه مطلب)

1

هنگامی که طلحه و زبیر پیمان شکنی کردند و با عایشه به بصره آمدند و آنجا را زیر سلطه ی خود قرار دادند؛ بعضی معتقد بودند که امام (ع) آنها را تعقیب نکند، با آنها درگیر نشود و آنها را به حال خود رها سازد تا این که آنها خود تسلیم شوند. این خطبه در حقیقت پاسخ امام به این پیشنهاد است؛ پیشنهادی که در نتیجه ی آن بخش های مهم و عمده ی جهان اسلام در اختیار دشمنان قرار می گرفت.

امام(ع) در این خطبه جلوه هایی از شناخت، علم و آگاهی خویش و نیز گوشه ای از مظلومیت خود را به تماشا می گذارند. در ابتدا میفرمایند :

( به خدا قسم من مانند کفتار نیستم که با ضربات آرام و ملایم "در برابر لانه اش" به خواب می رود تا صیاد به او برسد و دشمنی که در کمین اوست غافلگیرش کن..."من هرگز غافلگیر نمی شوم" )

کفتار در اغفال شدن ضرب المثل است؛ چرا که با سر و صداهایی که شکارچیان به وجود می آورند سر در لانه فرو برده و از خطرات پیرامون خود غافل می شود و به خواب می رود و شکار می گردد. این تشبیه امام(ع) درس های مدیریتی ارزشمندی را برای زمامداران و مدیران جامعه ی اسلامی دارد که هرگز نباید مانند کفتار اغفال نشوند؛ فرصت ها را از دست بدهند و بدون کمترین مقاومتی در دام دشمن گرفتار شوند.

املم(ع) با قاطعیت اعلام می کنند که با یاری حق طلبان و با شمشیر برنده ی آنها، بر کسانی که به حق پشت کرده اند می کوبم.

حضرت در پایان خطبه مظلومیت خویش را چنین بیان می فرمایند:

(...به خدا سوگند از زمان وفات پیامبر "ص " تا امروز همواره از حقم باز داشته شده ام و دیگران را که هرگز هم سان من نبوده اند، بر من مقدم داشته اند.)