ای کریمی که بخشنده ی عطایی و ای حکیمی که پوشنده خطایی و ای صمدی که از ادراک ما جدایی و ای احدی که در ذات و صفات بی همتایی و ای قادری که خدایی را سزایی و ای خالقی که گمراهان را راهنمایی...جان ما را صفای خود ده و دل ما را هوای خود ده و چشم ما را ضیای خود ده و ما را از فضل و کرم خود آن ده که آن به...الهی عذر ما را بپذیر و بر عیب های ما مگیر...الهی فضل تو را کران نیست و شکر تو را زبان نیست...الهی اگر چه شب فراق تاریک است،دل خوش دارم که صبح وصال نزدیک است...

                  .................................................

                  از : مناجات نامه ی خواجه عبدالله انصاری