آقای رئیس جمهور!...

بخش هایی از نامه ی 53 نهج البلاغه (عهد نامه ی مالک اشتر)؛ جامع ترین دستور العمل مدیریت اسلامی:

به نام خداوند بخشنده ی بخشایشگر

این فرمان بنده ی خدا؛ علی امیر مومنان ، به مالک اشتر پسر حارث است در عهدی که با او دارد، هنگامی که او را به فرمانداری مصر بر می گزیند...

مهربانی با مردم را پوشش دل خویش قرار ده و با همه دوست و مهربان باش. مبادا هرگز چونان حیوان شکاری باشی که خوردن آنان را غنیمت بدانی، زیرا مردم دو دسته اند: دسته ای برادردینی تو و دسته ی دیگر هم نوع و همانند تو در آفرینش می باشند. اگر خواسته یا ناخواسته گناهی از آنان سر زند و یا اشتباهی مرتکب شوند،آنان را ببخشای و بر آنان آسان گیر، آنگونه که دوست داری خدا تو را ببخشاید و بر تو آسان گیرد...

...اگر با مقام و قدرتی که داری دچار تکبر و خود بزرگ بینی شدی؛ به بزرگی حکومت پروردگار که برتر از حکومت توست بنگر، که تو را از آن سرکشی نجات می دهد و تندروی تو را فرو می نشاند .و عقل و اندیشه ات را به جایگاه اصلی باز می گرداند...

...خدا را! خدا را!در خصوص طبقات پایین و محروم جامعه؛ که هیچ چاره ای ندارند... همانا در این طبقه ی محروم ؛ گروهی خویشتن داری کرده، و گروهی به گدایی دست نیاز بر می دارند. پس برای خدا پاسدار حقی باش که خدا برای این طبقه معین فرموده است...مبادا سرمستی حکومت تو را از رسیدگی به آنان باز دارد که هرگز انجام کارهای فراوان و مهم، عذری برای ترک مسئولیت های کوچک تر نخواهد بود...بخشی از وقت خود را به کسانی اختصاص ده که به تو نیاز دارند و شخصا به امور آنان رسیدگی کن و در مجلس عمومی با آنان بنشین و در برابر خدایی که تو را آفریده فروتن باش و سربازان و یاران و نگهبانان خود را از سر راهشان دور کن تا سخنگوی آنان بدون اضطراب با تو سخن گوید.

... به هیچ کدام از اطرافیان و خویشاوندانت زمینی را واگذار مکن و به گونه ای با آنان رفتار کن که قراردادی به سودشان منعقد نگردد که به مردم زیان رساند...

...مبادا با خدمت هایی که انجام دادی بر مردم منت گذاری ؛ یا آنچه را انجام دادی بزرگ بشماری، یا مردم را وعده ای داده سپس خلف وعده نمایی! منت نهادن؛ پاداش نیکوکاری را از بین می برد. و کاری را بزرگ شمردن، نور حق را خاموش می کند و خلاف وعده عمل کردن، خشم خدا و مردم را بر می انگیزد...

(تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل....)