آقای رئیس جمهور!...

بخشی از نامه ی 3 نهج البلاغه ؛ نامه ی امام (ع) به شریح – قاضی امام – آنگاه که خانه ای به 80 دینار خرید؛ او را احضار کرد و فرمود:

به من خبر دادند که خانه ای به هشتاد دینار خریده ای و سندی برای آن نوشته و گواهانی آن را امضاء کرده اند. شریح گفت : آری. امام نگاه غضب آلودی به کرد و فرمود:

ای شریح! به زودی کسی به سراغت می آید که به نوشته ات نگاه نمی کند؛ و از گواهانت نمی پرسد، تا تو را از آن خانه بیرون کرده و تنها به قبر بسپارد. ای شریح ! اندیشه کن که آن خانه را با مال دیگران یا با پول حرام نخریده باشی؛ که آنگاه خانه ی دنیا و آخرت را از دست داده ای.

اما اگر هنگام خرید خانه نزد من آمده بودی؛ برای تو سندی می نوشتم که دیگر برای خرید آن به درهمی یا بیشتر، رغبت نمی کردی؛ سند را این گونه می نوشتم:

این خانه ای است که بنده ای خوار آن را از مرده ای آماده ی کوچ خریده؛ خانه ای از سرای غرور که در محله نابود شوندگان و کوچه ی هلاک شدگان قرار دارد. این خانه به چهار جهت منتهی می گردد:

یک سوی آن به آفات و بلاها؛ سوی دوم آن به مصیبت ها؛ سوی سوم به هوی و هوس های سست کننده؛ و سوی چهارم آن به شیطان گمراه کننده ختم می شود و در خانه به روی شیطان گشوده می گردد. این خانه را فریب خورده ی آزمند از کسی که خود به زودی از جهان رخت بر می بندد؛ به مبلغی که او را از عزت و قناعت خارج و به خواری و دنیاپرستی کشانده، خریداری کرده است...

(تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل...)